skip to main | skip to sidebar

Contador web

La meva llista de blogs

  • ...My Own World...
    Animated Dancing Leprechaun Gif
    Fa 5 anys
  • When you can live forever...
    Want To Better Understand Hobbies? Check This Out
    Fa 7 anys
  • Blog de la Tele
    Justin Bieber y Sofía Richie de la mano en cita en la playa
    Fa 9 anys
  • Caminos reversibles
    Fa 10 anys
  • We Love Twilight
    Fa 11 anys
Powered By Blogger

Seguidors

About me

La meva foto
Júlia
Visualitza el meu perfil complet

Archivo del blog

  • ▼ 2009 (5)
    • ▼ d’abril (5)
      • ETERNITY Capítulo 2
      • ETERNITY Capítulo 1
      • Lista de cosas importantes de la vida
      • La vida de un perro
      • Tengo ganas de ti

Eternity

ETERNITY Capítulo 2

divendres, 10 d’abril del 2009

Capítulo 2

Alguien tocó el timbre. Demi no fue a abrir. Estaba demasiado mal para recibir visitas. El timbre sonó varias veces, hasta que cinco minutos más tarde sintió como el ascensor se ponía en marcha. Supuso que quien estaba tocando el timbre había marchado. Luego se levantó y se fue al baño, ahí se mojó la cara. La tenía roja de tanto llorar. Volvió a su habitación y se estiró en la cama. Estuvo allí mucho rato, pensando en cosas que le habían pasado hasta que volvieron a tocar el timbre. Como ya estaba mejor, abrió. Era Selena.

- Hola!
- Veo que estas un poco mejor, Demi.
- Si, después de tanto llorar…
- Quieres ir a dar una vuelta por el parque?
- De acuerdo, vamos.
- No irás así, no?

Demi se miró. Aún iba con pijama. Se vistió con lo primero que encontró en el armario y salieron de casa.
Ya estaban al parque cuando Demi le preguntó a Selena:

- Has tocado el timbre antes, unos quince minutos antes de que vinieras?
- No, yo estaba en mi casa y como me tenias preocupada he decidido venir, pero no había venido antes. Porque?
- Es que alguien llamó a la puerta pero estaba tan mal que no quería abrir.

Entonces Demi se detuvo. Se acercaba Joe. Demi se quería morir. No se lo quería encontrar y ahora lo tenía delante soy, acercándose. Cada vez más cerca. Joe se la quedó mirando con cara de odio. Demi siguió andando, mirando al suelo.

- Hola, Joe! – Gritó Selena.
- Selena, que haces? No quiero hablar con él!
- No hace falta, ya hablaré yo!
- Hola Selena. – Dijo Joe, y le dio dos besos- que tal todo?
- Muy bien. Una cosa, no te apetecería ir a cenar esta noche con Demi y yo?

Cuando dijo esto, Demi se la quedó mirando con cara de odio.

- No, lo siento, hoy tengo algún compromiso.
- Ah, y mañana? Podriamos ir tu, yo, Demi, Nick y Kevin, te parece bien?
- No, no, lo siento, no me apetece. Ya quedaremos otro día.

Y Joe se fue, sin decir adiós.
Selena se quedó parada.

- Pues si que está mal la cosa.
- No se porque le has propuesto ir a cenar, eres una mala amiga.
- Solo pretendía arreglar las cosas, no me gusta que estéis así –dijo Selena con voz culpable-.
- Vamos?
- Vamos.

En casa de Joe

- Ya estoy aquí!
- Hola Joe, has tardado muy poco.
- Si, no he podido hacer lo que quería.
- Que querías hacer?
- Nada.
- Joeee…
- He ido a casa de Demi para hablar con ella tranquilamente y poder solucionar las cosas pero no me ha abierto. Y luego me la he encontrado con Selena en el parque y me han propuesto ir a cenar mañana.
- Pero eso esta muy bien, no?
- No, primero no me abre y después me invita a cenar. Les he dicho que no.
- Joe! Tú tampoco le has cogido el teléfono!
- Da igual, si tiene que pasar algo, ya pasara. Vamos?
- Si, vámonos. Kevin, venga que nos vamos!
- Ya vengo! – contestó Kevin-.

Joe cogió el teléfono que lo tenía en el bolsillo del pantalón y se puso a escribir un mensaje.

Publicat per Júlia a 6:16 0 comentaris  

ETERNITY Capítulo 1

dijous, 9 d’abril del 2009

Demi está en su habitación, mirando un álbum de fotos suyas. En muchas de ellas aparece con Joe, un chico alto y guapo, de pelo oscuro. Se queda mirando cada fotografía mucho rato y parece que recuerda cosas pasadas. Momentos vividos hace ya un tiempo. Y entonces suena el teléfono. Demi se levanta y lo coge:

- Si?
- Hola, Demi. Soy Selena. Porque no vamos un rato al parque y asi lo olvidas todo un rato?
- No tengo ganas, no estoy de humor –dijo Demi con una voz muy apagada, muy triste-.
- Venga, que lo pasaremos bien! Solo un rato.
- No, lo siento.

Demi colgó el teléfono y volvió a su habitación. Sabia que mirar esas fotos no solucionaria nada. Entonces cogió el móvil y se puso a leer mensajes que tenía de Joe. Todos eran preciosos y decían cosas encantadoras. Y finalmente, cuando les había leído todos, se decidió a llamarlo. Marco su número y espero a que hiciera la señal.

En casa de Joe

Suena el móvil. Joe se dirige hacía la mesa, donde esta el móvil y mira quien es. Demi llamando. Joe volvió a dejar el móvil encima de la mesa y se sentó en el sofá de nuevo.

- Quien era? - Preguntó Nick.
- Nadie.
- Lo deberías haber cogido. No está bien eso que haces.
- No quiero hablar con ella.
- Creo que te estas equivocando.

Joe le lanzó una mirada asesina a su hermano y siguió viendo la tele. Nick estaba revisando correos en su bandeja de entrada del e-mail.
Cuando por fin el móvil dejó de sonar Joe se levantó, cogió su abrigo y su bufanda.

- Me voy, dentro de una hora volveré.
- Muy bien, pero no te retrases, recuerda que tenemos que estar a las seis en el aeropuerto.
- Tranquilo, aquí estaré.

Entonces cerró la puerta.

En casa de Demi

Demi dejó el móvil a su lado, en la cama y se puso a llorar. No quería saber nada de ella. Era la persona que más quería del mundo y ahora le estaba dando la espalda. Estaba muy triste. Su vida era de color negro. Aún así ella continuó mirando fotos, y más fotos. Hasta que un cuarto más tarde alguien tocó el timbre.

Publicat per Júlia a 3:09 0 comentaris  

Lista de cosas importantes de la vida

Cuando estamos bien nunca pensamos en lo afortunados que somos de tener lo que tenemos. Nos dedicamos a vivir el dia a dia, haciendo las cosas que nos mandan, trabanjando, sin pensar lo que nos puede pasar. Pero cuando enfermamos es cuando nos damos cuenta de todo lo que tenemos cuando estamos bien, de la suerte que tenemos.
Cuando, por ejemplo, esperamos los resultados de una prueba (unos resultados que nos pueden llevar a una vida feliç, a un de hospital) empezamos a pensar en nuestra vida, en los momentos vividos, si han valido o no la pena. Pensamos en las personas que queremos y las que nos han querido, los lugares donde hemos ido, las cosas que nos han hecho feliz. Todo esto ocupa la mayoria de la memoria. Pero, y los momentos malos? El rencor, la rabia, el dolor... Que pasa con todo esto? Esto queda invadido por las cosas buenas pero cuando lo recordamos nos puede undir. Todas esas experiencias malas son viejas cuentas pendientes que hemos ido acumulando a lo largo de los años como un equipaje incómodo pero imprescindible.
Despues piensas que tienes que decirle a la gente lo mucho que los quieres muchas veces, no basta solo con una.
Esperamos los resultados de la prueba y pensamos que no pueden salir mal, aún tenemos que hacer muchas cosas.
Y pensamos, y pensamos y, al final los resultados llegan.
Cuando la enfermera nos llama estamos muy nerviosos. Buscamos alguna cosa que nos haga setir mejor, que nos tranquilize, y, entonces, la enfermera nos sonrie.
Este pequeño gesto puede hacernos sentir mejor, solo debemos sonreir.

Las pruebas salen bien, y volvemos a casa andando muy lentamente porque todas esas cosas importantes podían esperar.


Inspirada en "Una lista de cosas importantes" de Almudena Grande.

Publicat per Júlia a 1:00 0 comentaris  

La vida de un perro

dimecres, 8 d’abril del 2009

Una semana: Hoy hace una semana que he nacido. Qué alegría haber llegado a este mundo.


Un mes: Mi mamá me cuida muy bien. Es una mamá ejemplar.

Dos meses: Hoy me separaron de mi mamá. Ella estaba muy inquieta y con sus ojos me dijo adiós. Espero que mi nueva familia humana me cuide tan bien como ella me ha dicho que harán.

Cuatro meses: He crecido rápido, y todo me llama la atención. Hay varios niños en la casa que para mí son como hermanitos. Somos todos muy inquietos, ellos me tiran del rabito y yo les mordisqueo jugando. Nos divertimos mucho.

Cinco meses: Hoy me regañaron. Mi ama se molestó porque me hice pipí dentro de casa, pero nunca me habían dicho dónde hacerlo. Además duermo en un cuartito...y ¡ya no aguantaba más!

Ocho meses: Soy un perro feliz. Tengo el calor de un hogar, y me siento tan seguro, tan protegido...Mi familia humana me quiere y me deja hacer muchas cosas. Cuando están comiendo yo les pido algo y siempre me lo dan. Y el jardín de casa es estupendo, y puedo escarbar como mis antepasados los lobos, escondiendo la comida. Creo que nunca hago nada mal porque nunca me dicen nada...

Doce meses: Hoy cumplí un año. ¡Soy un perro adulto! Mis amos dicen que crecí más de lo que ellos pensaban. Seguro que se sienten orgullosos de mí...

Trece meses: Que mal me sentí hoy. Mi hermanito, uno de los niños, me quitó la pelotita. ¡Yo nunca le quito sus juguetes! Así que se la quité, pero mis mandíbulas se han hecho fuertes y le hice daño sin querer. El gritó y lloró y yo me sentí muy triste. Después del susto me encadenaron casi sin poder moverme. Hacía mucho sol y tenía mucho calor y no había agua cerca...Y les oí decir que iban a tenerme en observación o algo así, y que soy un desagradecido. No entiendo nada.

Quince meses: Ya nada es igual. Vivo en la azotea y me siento muy solo. No se por qué mi familia ya no me quiere. A veces se les olvida que tengo hambre y sed, y cuando llueve no tengo ningún techo para cobijarme.

Dieciséis meses: Hoy me bajaron de la azotea. Me puse muy contento de que me perdonaran, y daba saltos de gusto, y movía el rabito como nunca. ¡Y además me van a llevar de paseo! Monto en el coche y espero a ver a dónde me llevan, tengo muchas ganas de correr y jugar con mi familia. Paramos, abrieron la puerta y yo me bajé feliz. Estábamos en la carretera, al lado de un campo y pensé que pasaríamos un día estupendo. No entiendo por qué cerraron la puerta y se fueron. ¡Esperadme!, les grité, ¡Os olvidáis de mí! Corrí detrás del coche con todas mis fuerzas, muy angustiado, iba viendo que no podría alcanzarles, que no podía correr más y el coche se iba haciendo pequeñito. Me habían olvidado.

Diecisiete meses: He intentado encontrar el camino para volver a casa y no lo he conseguido. Estoy perdido. A veces me encuentro con gente buena que me mira triste y me da algo de comer. Yo les doy las gracias con la mirada, y les digo que querría que me adoptaran, que les prometo ser leal como nadie...pero sólo dicen "pobre perrito, se debe haber perdido". Y se van y me dejan sólo otra vez.

Dieciocho meses: Es otro día pasé por un colegio y vi a muchos niños como mis antiguos hermanitos. Me acerqué y un grupo de ellos, riéndose, me lanzó una lluvia de piedras, "a ver quien tiene mejor puntería", decían. Una de las piedras me dio en un ojo y ya no veo con él.

Diecinueve meses: Ahora ya no se me acerca casi nadie, creo que es porque ya no soy un perro bonito. Estoy muy flaco, perdí mi ojo, tengo alguna herida de algún perro más fuerte que me mordió cuando intentaba comer y hace mucho que nadie me cepilla el pelo. La gente no me acaricia. Últimamente lo que abundan son los escobazos que me dan cuando intento dormir un poco a la sombra de alguno de sus porches.

Veinte meses: Casi no puedo moverme. Hoy intenté cruzar la calle por donde pasan coches y uno me atropelló. Aunque yo creo que estaba en un lugar seguro...y no olvidaré la mirada de satisfacción del conductor que hasta se ladeó con tal de darme...Si me hubiera matado...pero que va, sólo me dislocó la cadera y el dolor es horrible. Mis patas traseras no se movían, así que con mucha dificultad me arrastré hacia el borde del camino, donde había un poco de hierba. Llevo diez días bajo el sol, la lluvia y el frío, sin comer. Ya no me puedo mover nada, el dolor es insoportable. Me siento muy mal, cuando llovió se hizo un charco donde yo estaba y como no podía moverme estuve mojado muchísimo tiempo, y creo que mi pelo se está cayendo. Alguna gente pasa sin verme, otros me dicen "no te acerques"...¡pero si ni me puedo mover! Ya casi estoy inconsciente, pero una fuerza extraña me hizo abrir los ojos. Una mujer muy dulce me decía "pobre perrito, cómo te han dejado". Junto a ella venía un señor de bata blanca, que empezó a tocarme y dijo "lo siento señora, pero esto ya no tiene solución, es mejor que deje de sufrir". A la señora se le saltaron las lágrimas y asintió, y como pude, moví el rabito agradeciéndole que me ayudara a descansar. Sentí un pinchazo de la inyección y me dormí mientras ella me acariciaba la cabeza, pensando porqué tuve que nacer si nadie me quería.

espero que con esta historiase hagan conscientes de la vida de algunos perros. Porfavor ¡no abandonen a sus mascotas!

Publicat per Júlia a 7:18 1 comentaris  

Tengo ganas de ti

Sintonizar... ¿Qué querrá decir? La sintonía es algo que tiene que ver con la música. O peor aún, con los circuitos. El amor, en cambio, es cuando no respiras, cuando es absurdo, cuando echas de menos, cuando es bonito aunque esté desafinado, cuando es locura... Cuando sólo de pensar en verla con otro cruzarías a nado el océano.
Tengo ganas de ti - Federico Moccia

Publicat per Júlia a 4:53 0 comentaris  

Inici
Subscriure's a: Missatges (Atom)

Blog Design by Gisele Jaquenod.